Με χαϊδεύει άρα Υπάρχω . Ο πρώτος χρόνος ζωής: η στοματική φάση

Το βρέφος χρειάζεται χάδια, την οσμή της μητέρας, την φωνή της μητέρας που παίρνει μορφή κουβέντας, νανουρίσματος.

Πολλές μητέρες ρωτάνε: «Γιατί να του μιλάω αφού δεν καταλαβαίνει;».

Πρέπει να τους εξηγήσω ότι το παιδί χρειάζεται την φωνή τους, και μάλιστα κατ επανάληψιν. Έτσι γίνεται και η πρώτηκατανόηση του κόσμου.

Και τα επαναλαμβάνει, τα επαναλαμβάνει και έτσι συνδέεται ο ήχος με την αντίστοιχη έννοια. Αυτές είναι οι πρώτες έννοιες που μαθαίνουμε, οδηγούν δε στην δημιουργία της γλώσσας, μιας συμβολικής αναπαράστασης και κατανόησης του κόσμου. Μέσα από τις λέξεις ζούμε, δημιουργούμε αισθήματα.

Αν λέει μια γυναίκα ότι με αγαπάει, αισθάνομαι καλά. Αν λέει ότι με μισεί, αισθάνομαι άσχημα…από μία λέξη. Αν πει την λέξη Γιαπωνέζικα, που δεν καταλαβαίνω, δεν νιώθω τίποτε, δεν μου δημιουργούνται αισθήματα.

Τα πρώτα αισθήματα, της μαμάς, τα μαθαίνουμε τότε, με τις πρώτες λεξούλες. Όταν λέει ότι μας αγαπάει, αλλάζει ο τόνος της φωνής και μέσα από αυτό καταλαβαίνουμε, νιώθουμε ευχαρίστηση και στην συνέχεια εννοούμε ότι σημαίνει κάτι καλό.

Άλλο πράγμα απαραίτητο τον πρώτο χρόνο είναι οι χειρισμοί, πώς πιάνει η μητέρα το παιδί της, πώς το βάζει στο στήθος της, πώς του δίνει το γάλα ακόμη κι αν είναι από μπουκάλι, αν δεν μπορεί να θηλάσει.

Είναι ανεπίτρεπτο αυτό που κάνουν ορισμένες μητέρες: βάζουν το παιδί να ξαπλώνει στην κούνια του, τοποθετούν κι ένα μαξιλάρι και του χώνουν το μπουκάλι στο στόμα… το αφήνουν να τρώει και πάνε να κάνουν τις δουλείες τους. Πάρα πολλά βρέφη έχουν πνιγεί έτσι.

Εκτός από το πνίξιμο, δημιουργούνται καμιά φορά αισθήματα φοβερού άγχους.

Αν το μπουκάλι είναι πολύ ζεστό ή πολύ κρύο, αν η τρύπα της θηλής είναι μεγάλη και πνίγεται ή μικρή και δεν περνάει το γάλα. Το παιδί όμως έχει άγχος να φάει. Αυτό το βλέπουμε αργότερα σε τροφικές διαταραχές που έχουμε όλοι: άλλα παιδιά πάχος, άλλα νευρική ανορεξία, πράγματα που σχετίζονται πολλές φορές με αυτό το πρωτογενές άγχος: θα φάω – δεν θα φάω – θα επιβιώσω – δεν θα επιβιώσω.

Η σωστή μητέρα κρατάει το βρέφος αγκαλιά ακόμη και αν ταΐζεται με μπουκάλι. Ποτέ δεν θα το αφήσει μόνο του.

Το κρατάει αγκαλιά και όχι ανάποδα. Πολλές το τοποθετούν στα πόδια τους, του βάζουν και στο στόμα το μπουκάλι και μιλούν με την φίλη τους. Αυτά μπορούν να γίνουν που και που. Αλλά το παιδί πρέπει να βλέπει την μάνα του, να αισθάνεται την αγκαλιά, και να τρώει πάντα με την προσοχή της μαμάς αν ρουφάει καλή ή όχι.

Έχω δει μητέρες που δίνουν στο βρέφος μπουκάλι που το ακουμπάς και καίει.

Το παιδί απλώς κλαίει και εκείνη νομίζει ότι έχει κάτι και αναρωτιέται.

Άν συμβεί και με την θηλή ότι συμβαίνει και με το μπουκάλι, να μην είναι αρκετά ανοιχτή η οπή, ένας παιδίατρος και ένας γυναικολόγος πρέπει να επέμβουν, για να δουν τι μπορεί να γίνει. Υπάρχουν τρόποι να ανοίξει η θηλή.

Πηγή: Ματθαίος Γιωσαφάτ – Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια – Η ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη του παιδιού και ο ρόλος των γονιών – Μια Ψυχαναλυτική προσέγγιση.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s