Φεύγω πριν φύγεις, εγκαταλείπω πριν εγκαταλείψεις.

Φαίνεται πως ο (ασυνείδητος) αμυντικός μηχανισμός της «ταύτισης με τον επιτιθέμενο (ή αλλιώς θύτη)» κατέχει συχνά πρωταγωνιστικό ρόλο σε επαναλαμβανόμενες καταστάσεις απόρριψης, εγκατάλειψης ή κακοποίησης στις διαπροσωπικές μας σχέσεις.

Ταυτιζόμενος αμυντικά με τον θύτη μου, – εκείνον τον θύτη του «εκεί και τότε», τότε αυτόν τον αισθάνομαι «καλύτερο» μέσα μου, τον υποφέρω ευκολότερα, τον δικαιολογώ, τον κατέχω μέσα μου αγαθότερο, τον χρειάζομαι έτσι μέσα μου … ΚΑΙ ελπίζω ΑΚΟΜΑ … Και γίνομαι σαν και αυτόν … Σαν να το αξίζει, σαν να το αξίζω …! Αμύνομαι ..!

Ωστόσο, ο ασυνείδητος και απωθημένος θυμός για το πρωταρχικό αντικείμενο μετατρέπεται (όσο παραμένει α-συνείδητος) σε οργή, μίσος, φθόνο … Και τότε η εκδίκηση αναζητά μανιωδώς να υπογράφει σχέσεις επόμενες, σχέσεις ίσως αθώες …! Φόβοι που πάλι επαληθεύονται, προφητείες που πάλι εκπληρώνονται ..!

Κάτι, που κάποτε μας πόνεσε πολύ, αναζητά τώρα πια την ενήλικη προσοχή μας ακόμα και με κάποιο προσωρινό τίμημα ..! Ό, τι τραυματίζει, επαναλαμβάνεται …! Για κάποιο λόγο ιδιαίτερο …

Η συγχώρεση ίσως αργήσει …

 

 

Β. Χουτοχρήστος – Ψυχολογος, Ψυχοθεραπευτής

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s