Σκοτεινα τειχη μοναστηριου

Σκοτεινα τειχη μοναστηριου, χαμηλωμενο βλεμμα, χιονισμενο νεκροταφειο. Ειναι αναγκη?
Η επιγνωση της πραγματικης επιθυμιας. Η συνειδηση του περιορισμενου χρονου, του χρονου που κυλαει και φευγει ως πηγη δυναμης, για να αντιμετωπισεις και τις δικες σου συνηθειες και προσδοκιες και τις απειλες των αλλων. Ως πηγη δυναμης που ανοιγει το μελλον. Που δεν το κλεινει. Μ αυτην την εννοια, το Memento, η υπενθυμιση του θανατου, ειναι κινδυνος για τους ισχυρους, για τους καταπιεστες, γι αυτους που κανονιζουν τα πραγματα ετσι ωστε οι επιθυμιες των καταπιεσμενων να μην εισακουονται. Ουτε καν απο τους ιδιους τους καταπιεσμενους.
Γιατι να το σκεφτω? το τελος ειναι το τελος, θα ερθει οποτε ειναι να ερθει. Γιατι μου το λετε?Αφου ετσι δεν αλλαζει τιποτα. Ποια ειναι η απαντηση? Μη σπαταλας το χρονο σου, αξιοποιησε τον. Αλλα τι σημαινει αυτο? Αξιοποιησε τον? Να φτασει κανεις επιτελους να πραγματοποιησει επιθυμιες που χρονια τωρα αποδιωχνε απο το μυαλο του. Να γκρεμισει την πλανη που προσπαθει να τον νανουρισει οτι αργοτερα θα εχει παντα καιρο. Το Memento ειναι οπλο στον αγωνα εναντια στο βολεμα, στην αυταπατη και στο φοβο, που συνδεεται με την αναγκαια αλλαγη. Να ξεκινησει για το ταξιδι που λαχταρουσε απο καιρο, να μαθει τη γλωσσα που δεν ηξερε, να διαβασει βιβλια, να αγορασει το κοσμημα που ηθελε. Να περασει μια νυχτα σε ενα διασημο ξενοδοχειο. Να δωσει στον εαυτο του αυτο που θελει.
Κι εδω συμπεριλαμβανονται και μεγαλα πραγματα: να παρατησει κανεις τη δουλεια που δεν αγαπα, να εγκαταλειψει μια ζωη που μισει. Να κανει αυτο που πρεπει να κανει για να γινει ο εαυτος του, για να πλησιασει περισσοτερο τον αληθινο εαυτο μεσα του.
Να περασει μερες απο το πρωι ως το βραδυ στην παραλια, μπροστα στη θαλασσα. ή στο καφε. Μπορει κι αυτη να ειναι η απαντηση στο Memento. Η απαντηση καποιου που ως εκεινη τη στιγμη περασε τη ζωη του δουλευοντας.
Σκεψου οτι καποτε θα πεθανεις. Κι οτι αυτο το καποτε μπορει να ειναι και αυριο.
Η φαινομενικα σκοτεινη απειλη δε μας φυλακιζει. Μας ανοιγει το δρομο για εξω και μας ξυπνα για να ζησουμε το παρον.
Ενοψει του θανατου οι σχεσεις μας με τους αλλους διαβαθμιζονται. Βαζουμε τελος σε μια εχθρα. Ζηταμε συγγνωμη για μια αδικια που εχουμε κανει. Λεμε ενα μπραβο που απο μικροψυχια δεν ειχαμε μπορεσει να ξεστομισουμε. Σταματαμε να παιρνουμε στα σοβαρα πραγματα στα οποια αποδιδαμε υπερβολικη σοβαροτητα: τις κουτοπονηριες των αλλων, τη ματαιοδοξια τους, την αυθαιρεσια γενικα με την οποια σχηματιζουν τις εντυπωσεις τους για μας. Το Memento ως προσκληση και προκληση να αισθανθουμε διαφορετικα.
Ο κινδυνος: Οι σχεσεις παυουν να ειναι πια αληθινες και ζωντανες, επειδη τους λειπει η αμοιβαια σοβαροτητα, η οποια προϋποθετει εναν καποιο βαθμο οικειοτητας και στενης επαφης. Κι επισης: για πολλα απο αυτα που νιωθουμε, το σημαντικο και το κρισιμο δεν ειναι η σκεψη του τελους και της θνητοτητας μας, αλλα η αισθηση οτι το μελλον απλωνεται ακομα ατελειωτο σχεδον εμπρος μας. Κι αν η συνειδηση του επικειμενου θανατου εισχωρησει ακαιρα και προωρα στην ψυχη μας, τοτε η εμπειρια αυτη θα πνιγει εν τω γεννασθαι.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s