ΨΥΧΟ Θανατος κ φοβος…

γράφει η Χρύσα Ευαγγέλου

Από μικρό παιδί φοβόμουν. Σαν μικρό παιδί θυμάμαι τον εαυτό μου να κρατιέται από το φουστάνι την μητέρας μου-της θετής μου μητέρας, γιατί την πραγματική μητέρα την έχασα με το που γεννήθηκα. Μεγάλωσα μέσα στο φόβο και την ανασφάλεια. Μεγάλωσα μέσα σε ένα περιβάλλον όπου οι άλλοι πάντα τα έκαναν καλύτερα από εμένα, ότι έκανα εγώ ήταν λάθος και δεν υπήρχε καμιά αποδοχή και ενθάρρυνση.

Αυτό με όπλισε με δύναμη, με όπλισε με θάρρος. Όσο οι άλλοι με αμφισβητούσαν τόσο εγώ προσπαθούσα για να τους δείξω ότι δεν το βάζω κάτω. Το έκανα όχι για αυτούς αλλά για εμένα. Γιατι κάτι μέσα μου επαναστατούσε και μου έλεγε οτι μπορώ. Και αφού δεν είχα τίποτα να χάσω, προσπαθούσα και τα κατάφερνα. Αποδείκνυα ότι μπορώ να τα καταφέρω, στον εαυτό μου, στους άλλους. Όμως καμία από τις προσπάθειες μου αυτές δεν αναγνωρίστηκαν από το περιβάλλον μου σαν κατορθώματα, ένα μπράβο δεν άκουσα, ένας καλός λόγος δεν υπάρχει στη μνήμη μου. Για τους άλλους ήταν απλά καταστάσεις που δεν είχαν πάτημα να μου επιβεβαιώσουν ότι δεν άξιζα ή ότι δεν μπορούσα (αν και πάντα εύρισκαν).

Έμαθα να μην φοβάμαι την προσπάθεια, έμαθα να μην φοβάμαι να τολμώ. Το άγνωστο πάντα ήταν για μένα μια πρόκληση, αφού οι γνώριμες καταστάσεις δε μου ήταν ευχάριστες.

Αναγκάστηκα να βγάλω το θάρρος μου γιατί είχα βαρεθεί να επιβεβαιώνονται οι φόβοι μου.

Βλέποντας την ζωή μου σαν παρατηρητής, συνειδητοποιώ πως τελικά ο φόβος με κατέτρεχε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Ενώ εξωτερικά δεν έδειχνα να φοβάμαι για κάτι, πραγματικά πολλές από τις πράξεις μου γίνονταν για να κουκουλώσω βαθύτερους φόβους μου. Έτσι έχτιζα κάστρα, τα διακοσμούσα, τα καθάριζα, καμάρωνα για αυτά και όταν τελείωνε όλη αυτή η κατασκευή αισθανόμουν εγκλωβισμένη, αισθανόμουν νεκρή. Στην αρχή δεν το αποδεχόμουν και εξακολουθούσα να ωραιοποιώ το κάστρο μου, όμως η αίσθηση του πνιγμού ερχόταν ξανά και ξανά. Και έτσι μια μέρα σηκωνόμουν, έριχνα μια κλεφτή ματιά στο κάστρο μου, έπαιρνα το άλογο μου, και έφευγα προς άγνωστη κατεύθυνση και δεν κοιτούσα ποτέ πια πίσω. Πάντα έλεγα, μπορεί να έχασα ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου, αλλά θέλω να ζήσω το υπόλοιπο.

Τώρα πια συνειδητοποίησα και κάτι ακόμα. Όταν προσπαθώ να φτιάξω κάστρα και είμαι απασχολημένη με την αρχιτεκτονική τους, τότε καταλαβαίνω οτι προσπαθώ να ξεφύγω από κάποιο φόβο μου. Μπορεί να συνεχίσω να φτιάχνω το κάστρο μου, όμως παράλληλα παρατηρώ και από ποιο φόβο προσπαθώ να ξεφύγω.

Όταν αισθάνομαι φόβο είναι κυρίως γιατί δεν κάνω πράγματα που θέλω. Είναι γιατί έχω ξεχαστεί πάλι στο να εκπληρώνω προσδοκίες άλλων και δεν κάνω πράγματα που με γεμίζουν. Τότε ξαναθυμάμαι να μην αναβάλω πράγματα για εμένα  για κάποια άλλη μέρα. Κάθε μέρα έχω την επιλογή είτε να την ζήσω είτε να την αφήσω να φύγει. Μπορεί όμως να είναι η τελευταία μου. Πως θα ήθελα να την ζήσω; Αν αύριο ήταν η τελευταία μου μέρα, τι πράγματα θα ήθελα να κάνω ως τελευταία, για εμένα και για να αφήσω πίσω μου ; Όταν λοιπόν ζω την ζωή στο έπακρο, τότε δεν υπάρχει φόβος, δεν υπάρχει θάνατος.

Δηλαδή φόβος υπάρχει αλλά εγώ δεν τον αισθάνομαι. Πως είναι δυνατόν να περνάω καλά και να χαίρομαι, να αισθάνομαι γεμάτη και να φοβάμαι; Δεν πάνε μαζί αυτά τα δυο.

Από την άλλη ο θάνατος είναι ένας πολύ σημαντικός φίλος για εμένα. Μου υπενθυμίζει ότι ζω, μου υπενθυμίζει ότι υπάρχει ακόμα χρόνος για να ζήσω όπως γουστάρω. Αν δεν υπήρχε θάνατος, τότε σιγά ποιος θα νοιάζονταν να ζήσει συναρπαστικά; Θα μπορούσε να το αναβάλει και να το αναβάλει συνεχώς. Όμως όταν υπάρχει ο θάνατος κάθε στιγμή, κάθε λεπτό που περνάει μου θυμίζει ότι είμαι στην ζωή και σαν έτσι πρέπει να συμπεριφέρομαι, σαν ζωντανή!

Αν με ρωτήσετε αν φοβάμαι, θα πω ναι!! Φοβάμαι το θάνατο. Και δεν φοβάμαι την διαδικασία του θανάτου ή τον τρόπο, αλλά αισθάνομαι ότι θα μου πάρει κάτι που δεν έχω ευχαριστηθεί ακόμα .  Γιατί αισθάνομαι ότι η ζωή είναι ενα υπέροχο μυστήριο και μόλις έχω αρχίσει να το εξευρευνώ και θέλω τόσα πράγματα να κάνω για εμένα και τους άλλους. Τώρα αρχίζω να συνειδητοποιώ το όμορφο αυτό παιχνίδι που λέγεται ζωή και τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω τους κανόνες του και να το ευχαριστιέμαι.

Και ακριβώς επειδή φοβάμαι θέλω να ζήσω.  Και ακριβώς επειδή φοβάμαι, θέλω να χαρώ.Και ακριβώς επειδή φοβάμαι θέλω να παίξω με όλο μου το “είναι”, χωρίς περιορισμούς και κοινωνικούς συμβιβασμούς.  Και ακριβώς επειδή φοβάμαι θέλω να αγαπήσω, θέλω να δώσω αγάπη, θέλω να ζω μέσα στην αγάπη.

Λένε ότι όταν υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει φόβος. Λένε ότι είναι  διαφορετική όψη του ίδιου νομίσματος. Δεν μπορώ να το βιώσω ακόμα πλήρως αυτό. Ακόμα βλέπω τους φόβους μου και κάποιοι με λυγίζουν ακόμα με θρασύτητα. Εκείνο που μπορώ όμως να πω  με σιγουριά είναι ότι όταν εγώ αισθάνομαι πληρότητα, όταν αισθάνομαι γεμάτη, όταν προσφέρω με αγάπη, τότε δεν αισθάνομαι τον παραμικρό φόβο. Και όπως λέει ο Osho, μην πολεμάς το φόβο, μην ασχολείσαι με τον φόβο, ασχολήσου με την αγάπη και ο φόβος δεν θα είναι πια εκεί.

Και επειδή ο θάνατος υπάρχει και επειδή κάποια στιγμή θα τον αντιμετωπίσω, ας είμαι έτοιμη για αυτό. Και η μόνη ετοιμασία που μπορώ να κάνω είναι να ρουφήξω το Τώρα, να πιώ κάθε σταγόνα από αυτό το θεικό νέκταρ, να παίζω με πλήρη συνειδητότητα αυτό το όμορφο παιχνίδι, να ακολουθώ την ροή με πλήρη εμπιστοσύνη και να ευχαριστιέμαι μικρά και μεγάλα θαύματα,  έτσι ώστε όταν έρθει εκείνη η ώρα να είμαι γεμάτη και να τον καλοδεχτώ. Ο φόβος του θανάτου υπάρχει όταν η ζωή δεν είναι γεμάτη. Όταν αισθάνομαι οτι έχω αφήσει πράγματα που θα ήθελα να κάνω και δεν έκανα.  Όταν  όμως έχω μάθει να αξιοποιώ κάθε στιγμή, κάθε λεπτό της τωρινής μου ζωής, τότε ποίος ο λόγος να μην τον αφήσω να με συντροφεύσει, στην νέα Ζωή. Ακόμα και αυτό θα είναι ακόμα μια στιγμή της ζωής μου.  Για άλλη μια φορά θα είναι μια ευλογία να κολυμπήσω στο άγνωστο. Και έτσι θα ήθελα να το βιώσω.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s